جشن نیمه شعبان و اعیاد شعبانیه 1404

باز هم چندین هزارمین سحر از سحرهای آمدنت را دل بستن و چه بسیار سحرهایی که صدایت کرده ایم و هزار خورشید در چشمانمان طلوع کرده اند و چه بسیار غروب هایی که صدایت را نشنیده ایم و هزار ستاره سوخته در قلبمان مدفون شده است! هفته ها می روند و می آیند و ما در ثانیه ثانیه انتظار ملاقات تحلیل می رویم.
ای مهدی موعود! بگو چند روز دیگر خورشید باید غروب کند؟ تا تو بیایی و چند خورشید طلوع کند، تا با آمدنت بهار شود و دانه های انتظارمان به بار بنشیند. بیا که بی تو نه سحر را طاقتی و نه صبح را صداقتی است؛ که سحر به شبنم لطف تو بیدار می شود و صبح، به سلام تو از جا بر می خیزد. بیا که بی تو آینه ها، زنگار غربت گرفته اند و بی تو، قنوت شاخه ها، اجابتی جز غروب تلخ خزان ندارند. ای آبِ آب! رودخانه ها عطش دیدار تو را دارند و در بستر انتظار، به سوی دریای ظهور تو شتابان اند. قامتی به استواری کوه، دلی به بی کرانگی دریا، طراوتی به لطافت سبزینه ها، سینه ای به فراخی آسمان ها و صمیمتی به گرمی خورشید می خواهد تا بشود تو را خواند و کاروان دل ها را به منزلگاه امید کشاند.
ای مصلح جهان! برگ های «حسن یوسف»ها سرودن شعر آمدنت را زبان خاک هستند. گل های نرگس، چشم های زمین هستند که هر بهار و پاییز به راهت باز می شوند و پرپر می شوند. تو شعری هستی که زمین در انتهای آخرین کلمه آخرین جمله خود به انتهای سرودنش خواهد رسید. تو اولین کلمه ای هستی که پس از آخرین نقطه املای کودکی جهان، بر سرِ خطِ «توحید» ظهور خواهی کرد. هنگامی که جهان آن قدر بزرگ شده باشد، که بتواند پیش پایت «قیام» کند. هنگامی که جهان دست از این همه بازی کودکانه بردارد. یا اباصالح! تو قلب جهانی و «انقلاب» خواهی کرد! بیا! تا کفش های خاکی «عبودیّت» ما، به شهر آسمانی «یقین» برسد.
یا صاحب الزمان! تو طبیب درد بی درمانی و رفیق راه بی پایانی, تو جان و هم جانانی, تو چراغ عالم افروز جاودانی, تو در گوهر رحمانی, تو سر حقی و راز آفرینشی, بلکه تو تجلی جمال حقی و آوای ندای حق.
ای یوسف زهرا! بیا و حدود زندگانی ما را تا کرانه های «رحمت» الهی گسترش بده. تقویم دنیا آخرین برگ های خود را ورق می زند؛ پس کی شب تنهایی جهان، به سپیده دم ظهورت پیوند خواهد خورد؟ ای کعبه آمال! شب ولادت تو محبان و دوستانت, گرد هم می آیند تا در این عید فرخنده و زیباترین شب سال به هم تبریک و تهنیت گویند و به نیایش و مناجات پروردگار بپردازند. شاید مفتح الابواب و قاضی الحاجات به خاطر تو ای جان جانان, نیازهایشان را برطرف سازد و آرزوهایشان را برآورده کند که به خدائی خدا سوگند بالاترین آرزوی مشتاقان و عاشقان, دیدن رویت و شنیدن سخنت و فدا شدن در راه مقدست می باشد که اگر گوشه چشمی ز مرحمتت به ما کنی، تا در صف حشر جزء منتظران به حساب آئیم و بی حساب به روضه رضوان راه یابیم. یا ابا صالح المهدی ادرکنی